De Mind als een puppy

Tijdens mijn retraite in Birma vertelde Viranani (de Amerikaanse non die mij begeleidde) steeds over het zien van de Mind als een puppy. Als ik om de paar dagen bij haar kwam voor interviews over mijn beoefening kon ze daar vaak op terug grijpen. Deze manier van kijken heeft mij erg veel gebracht! In deze blog vertel ik daar meer over.

De Mind als een puppy

De Mind trainen zoals je een puppy zou trainen

Het zien van de Mind als een puppy is een manier van kijken die Jack Kornfield (meditatieleer en voormalig Monnik) introduceerde in zijn boek “A path with Heart”. Hierin zegt hij het volgende:

“Meditation is very much like training a puppy. You put the puppy down and say “Stay”. Does the puppy listen? It gets up and it runs away. You sit the puppy back down again. “Stay”. And the puppy runs away over and over again. Sometimes the puppy jumps up, runs over, and pees in the corner or makes some other mess. Our minds are much the same as the puppy, only they create even bigger messes. In training the mind, or the puppy, we have to start over and over again”.

De Mind zien als een puppy gaat er dus aan de ene kant om dat je bereid bent om steeds opnieuw terug te gaan. Steeds opnieuw naar de ademhaling. Elke keer weer. Maar er is nog iets. Met welke houding doe je dit? Hoe reageer je als de aandacht afdwaalt?

Je houding naar De Mind

Soms kunnen we erg streng voor onszelf zijn. Soms (vaak?) gaat de meditatie niet zoals we willen. We zijn slaperig, moeten veel denken, zitten niet lekker, zijn onrustig of geïrriteerd, zien maar een paar ademhalingen en/of twijfelen aan onszelf. En ondertussen zitten we dus te mediteren (in een ander blog heb ik geschreven dat dit juist meditatie is!). Als we merken dat de meditatie niet gaat zoals we willen, proberen we vaak te forceren dat het wel “lukt”. Dat we wel wat rustiger zijn, beter/meer de ademhaling zien of wat we dan ook zouden willen. Soms doen we dat met intense frustratie, oordelen over onszelf, of erger.

Maar is dit de manier waarop je een puppy zou trainen? Helpt het om de puppy te slaan of er naar te schreeuwen? Zoals Jack Kornfield zegt: “Meditation is never a matter of force or coercion. You simply pick up the puppy again and return to reconnect with what is here and now”.

De Mind als vriend

Als we door middel van forceren proberen te veranderen wat er in de meditatie gebeurt behandelen we onze Mind als de vijand. Als iets wat weg of anders moet zijn. Maar als we de Mind als een puppy zien, kunnen we ons herinneren dat de Mind niet onze vijand is. Het is ook helemaal niet handig om van de Mind een vijand te maken, want we hebben er maar één en daar moeten we het mee doen. De puppy trainen we om onze vriend te zijn, ook als hij aan onze nieuwe hardloopschoenen heeft gekauwd ;-). Als we de Mind zo zien, kunnen we zelfs het afdwalen, de slaperigheid, de frustratie, het onophoudelijke denken en alle andere onprettige ervaringen in onze meditatie opnemen door ze met een vriendelijke houding te onderzoeken.

“Hé puppy, wat ben je aan het doen?”

“Aah puppy, je bent moe, kom maar even hier!”

“Hé puppy, het is ook moeilijk die stress en al die indrukken van de dag”

“Kom maar weer even naar je plekje”

 

Dus als de Mind er weer eens een rommeltje van maakt, een plasje doet in de hoek van de kamer of steeds tegen het bezoek op springt; neem hem weer even mee en zet hem weer even op zijn plekje. Wees vriendelijk en lach er een beetje om. “Ach puppy, ben je weer even weggerend? Kom maar weer even terug”.  En soms wil de puppy helemaal niet terug naar zijn plekje, rent ie meteen weer weg als je hem net op z’n plekje hebt gezet. Of ziet hij dingen die veel interessanter zijn zoals een vlindertje of een kat en weigert ie simpelweg. Geef hem dan maar een aaitje. Ach, de puppy kan er toch ook niks aan doen.