Mindfulness bij paniek en angst

Dit keer lees je een persoonlijk blog. Over paniekaanvallen, angst en mijn ervaring met Mindfulness en meditatie hierbij. Normaal schrijf ik niet zo uitgebreid over mijzelf, maar ik heb besloten het nu wel te doen. Vooral omdat ik bij wil dragen aan vermindering van het stigma wat zo vaak rondom psychisch functioneren van mensen kleeft. Als we een been breken of anders lichamelijk ziek zijn is iedereen begaan en ziet dat hij of zij er niets aan kon doen. Met psychische klachten is dat toch vaak anders. Iemand met paniek moet rustig doen, met angst moet zichzelf niet zo opfokken, en met een depressie moet eens wat positiever kijken. Alsof we dat voor t kiezen hebben. Met onze Mind hebben we zo vaak een grotere identificatie dan met ons lichaam, dat we valselijk denken onze Mind wel te kunnen controleren. Maar nee, angst, paniek en depressie overkomt ons ook.

En net als met een lichamelijk probleem wil het ook niet zeggen dat we dan maar niks moeten doen. Met griep gaan we niet hardlopen. En met angst of paniek moeten we ook werken aan ons herstel. Maar we zijn net zo min onze angst als dat we ons gebroken been zijn. Laten we daar voor gaan staan. Voor onszelf en voor de mensen in onze omgeving. Dat maakt zoveel meer ruimte mogelijk voor heling en herstel, voor acceptatie van en liefde voor onszelf en anderen. Het geeft zoveel meer ruimte aan normaliseren van psychische klachten, aan het voelen van verbinding met anderen omdat we ook in volle angst kunnen beseffen; dit is óók wat het is om mens te zijn.

De start van de paniek

In november had ik een week lang elke dag paniekaanvallen. Soms wel meer dan 15 op een dag. Steeds overvielen ze me. M’n hele lichaam schoot in een stress stand, met een verstikkend gevoel. Enorme alertheid, gedachten die de pan uit spinden. Snelle ademhaling en hartslag. Totaal oncontroleerbaar. Ik had ook een surreële perceptie van mijn lichaam, alsof het niet echt was en soms ook van de omgeving om me heen. Alsof ik er niet echt was. Erg angstig.

Tja, daar ben je dan. En nu?!?!

Mindfulness bij paniek

Ik voelde meteen: ik moet me hieraan overgeven. Elke vorm van verzet maakt het alleen maar erger. Ik moest alle zeilen bij zetten. Steeds weer de intentie zetten bij het gevoel van paniek te zijn, zonder het weg te willen maken. De golf te laten komen en te laten gaan. Steeds weer de weerstand herkennen, moed verzamelen om het nare gevoel niet uit de weg te gaan. Steeds weer vriendelijk naar mezelf zijn, erkennen hoe moeilijk ik het vond. En tegelijkertijd veiligheid opzoeken door me aan mooie ervaringen te herinneren, voelen dat ik thuis en veilig was, prettige sensaties in mijn lichaam op te zoeken. En daarnaast ook afleiding zoeken, m’n lichaam ontladen van al die heftige energie door te bewegen, wandelen. Steeds voelen wat er nu nodig was, nu in het moment. Dat terwijl er weer een nieuwe golf kwam. Steeds weer loslaten, overgeven, afstemmen.

Poeh… dat was verre van makkelijk… Het moeilijkste vond ik misschien wel de gedachten als “hoe lang duurt dit nog”, “misschien kom ik er nooit meer vanaf”, “wat als het alleen maar erger wordt?”. Die gedachten niet serieus te nemen maar ook niet weg te maken of afdoen als onzin. Nee, rusten in een balans van niet weten. Rusten in de erkenning van het zijn in het moment. Niet weten wat er komt en daar oké mee zijn…

Na een week verdwenen de paniekaanvallen net zo snel als ze gekomen waren. Wat het was? Wat het triggerde? Ik hou het maar op een stuk verwerking van de rouw om mijn lieve Lize. Maar het is ook oké om het niet te weten.

Wat ik er aan over heb gehouden is een groot vertrouwen in m’n meditatie beoefening. Net als in de periode in het ziekenhuis met Lize en de tijd direct na haar overlijden merk ik hoe krachtig meditatie en het Boeddhisme mij richting geven. Leren hoe de Mind werkt, wat bijdraagt aan meer lijden en wat niet. En door daadwerkelijk te oefenen dit steeds helderder kunnen zien.

En niet om een stappenplan of boekje te volgen, maar door elke keer weer open en ontvankelijk te kijken naar wat er nu is. En zo door de ervaring van het moment te zien, te voelen, te horen en te weten. Die daadwerkelijk directe ervaring is precies wat het vertrouwen geeft en de mogelijkheid om wijs te kunnen handelen. En die directe ervaring kan er alleen zijn door er niet voor weg te gaan. En dat betekent niet Persé of alleen maar mijzelf dwingen naar de pijn te gaan. Met de aandacht naar de angst gaan afwisselen met zachtheid, afleiding, fysiek bewegen, met iemand praten, een boek voor liefdevolle meditatie lezen, en dan weer met de aandacht er helemaal bij zijn.

Liever heb ik geen paniekaanvallen maar daar kan niemand voor kiezen.

Ik wil er geen zoetsappig happy ending en hallelujah verhaal van maken. Vorige week had ik sinds die paniekaanvallen opeens weer dagen met vrij aanwezige angst. Het is natuurlijk niet zo dat ik nu een trucje weet en er voor altijd van af ben. Maar zelfs in de donkerste dagen weten en voelen wat je pad is, voelt simpelweg als een bevrijding.

 
 
Scroll naar top