Acceptatie en Mindfulness

“Nou daar zit ik dan maar mee! En dan?!” zei een deelneemster aan de Mindfulness 8-weekse. Ze had net verteld dat ze thuis een ademmeditatie had gedaan en dat ze erg moest huilen. Het leek alsof ze niet kon stoppen, het was erg pijnlijk. Dat was haar al eerder gebeurd. Toen had ze tijdens de training gevraagd wat ze moest doen als het haar in de oefeningen thuis overkwam. “Zit er maar mee,” was het antwoord. “Zit maar met het verdriet, kijk hoe het voelt, waar je het in je lichaam waarneemt, of het verandert, welke gedachten je erbij hebt. Ja, zit er maar mee.” Toen ze dus afgelopen week weer erg moest huilen en ze zich de instructie herinnerde werd ze boos “Nou daar zit ik dan maar mee! En dan?!”.

acceptatie mindfulness

Wat ze probeerde was erg dapper: bij het verdriet zijn. Blijven zitten, niet dat akelige gevoel wegstoppen. Moeilijk is dat. Haar opmerking “Nou daar zit ik dan maar mee! En dan?!” gaf weerstand aan. Weerstand om bij het gevoel te zijn. Helemaal normaal, want dat is wat onze Mind doet. Dat ziet diep in ons systeem en heeft ons evolutionair gezien veel gebracht: weg gaan voor dat wat pijn oplevert. Het zien dat de Mind dit doet is onderdeel van de training. Zien dat de Mind nare zaken weg duwt, afleiding en oplossingen voor de pijn en narigheid zoekt. En als dan de instructie is om je juist naar dat nare toe te bewegen… tja. Weerstand! De Mind wil een oplossing! Nu! En er naar zitten koekeloeren en niks doen kan toch niet de oplossing zijn?! En moet je dan maar alles zitten onderzoeken en accepteren?

Acceptatie van het moment

Wat we trainen met Mindfulness is om in het moment de zaken te accepteren zoals ze zijn. Er is nu verdriet. Dat kun je wel niet willen, maar het is er nu. Het is er al! Dus onderzoek maar hoe het nu is. Door het weg te duwen probeer je een bal onder water te houden. Het kost veel energie en uiteindelijk schiet ie toch wel (met misschien zelfs wel meer kracht!) omhoog. Als je er dan een tijdje bij stil hebt gestaan, dat akelige gevoel in je keel hebt gevoeld, die spanning op je borst, je gespannen ademhaling, je razende gedachten, dan ontstaat er vaak wat meer afstand van. Je krijgt er wat meer ruimte omheen. Het is er wel, en het is ook nog steeds naar, maar je wordt er niet meer zo in opgeslokt. Acceptatie van het moment.

Acceptatie en actie

Vervolgens kan je ook beter zien wat je verdrietig maakt. Misschien heb je verdriet door een nare opmerking van iemand, of heb je het gevoel dat iemand je vervelend heeft behandeld, of is iets wat je heel graag wilde niet gelukt. En hierbij komen we op het punt dat we wellicht actie kunnen ondernemen. We hoeven niet te accepteren dat iemand ons kwetst. Ja, we accepteren dat het gebeurt is en dat we ons er verdrietig over voelen, maar dat hoeft ons er niet van te weerhouden actie te ondernemen. Acceptatie dat het is gebeurt betekent ook niet dat we het goedkeuren. We kunnen iemand vertellen dat het ons raakt, dat we het erg verdrietig vinden dat hij/zij zoiets zegt. We kunnen zelfs besluiten geen contact meer met iemand te willen die ons steeds kwetst.

Let wel op, dat je actie onderneemt en iemand bijvoorbeeld confronteert met jouw verdriet wil niet zeggen dat je je daardoor persé beter voelt. Ten eerste weet je niet hoe diegene gaat reageren en heb je dat ook niet echt in de hand. Ten tweede hebben onze gevoelens een eigen ritme, een eigen komen en gaan. Er zit geen uit-knop of “nu moet het over zijn”-knop op. Ook in het actie ondernemen en de gevolgen daar van kunnen we daarom kijken of we bij het moment kunnen blijven. Bij hoe het zich van moment tot moment ontvouwt.

Heldere actie

Met een heldere geest waarbij we zien wat er gebeurt kunnen we effectiever actie ondernemen. Bewuste actie die onze reactiepatronen doorbreekt. Misschien besluiten we daardoor niet meteen te reageren maar onze emotionele storm af te wachten en daarna iemand te confronteren. Of we besluiten het te laten rusten, omdat we concluderen dat actie weinig zin heeft. Hoe dan ook, het stilstaan en onderzoeken van ons verdriet (of andere moeilijkheid) betekent dus niet dat we passief worden. Je zou zelf kunnen zeggen dat het stilstaan, onderzoeken en accepteren van het moment al actie is 😉

Dus ja, zit maar met dat nare gevoel, zit maar met die spanning en met alles wat er bij komt kijken. Zit er maar mee!

PS: zou je nog een boek willen lezen over (zelf)acceptatie en mindfulness? Dan kan ik je Radical Acceptance (of in het Nederlands: Het leven liefhebben door acceptatie) van Tara Brach aanbevelen!

Scroll naar top